Home » رنگ » دانشجویانی که مردند اما ذلت را نپذیرفتند+تصاویر

دانشجویانی که مردند اما ذلت را نپذیرفتند+تصاویر

به گزارش آموزش هنر نقاشی شارژ به نقل از شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  انقلاب نیوز، سالهاست که یکی از زیباترین شعارهای قشر دانشجو شعار"دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد است"

دانشجویان این را فقط در شعار نمی گویند بلکه در عمل هم ثابت کردند که می میرند ، مرگی از جنس شهادت اما هرگز زیر بار ذلت نمی روند.

۱۶آذر که در تقویم جمهوری اسلامی ایران که به نام مقدس دانشجویان ثبت شده است نیز رنگ نپذیرفتن ذلت است.
دانشجویانی که در عصری که رسانه ها مانند امروز آزاد و زیاد نبودند اما با بصیرت و آگاه بودند و حتی به اندازه حضور بیگانگانی که اموال ملت را به تاراج می بردند در محل تحصیلشان نشدند و با خون خود رنگین تر اعتراض دانشجویی را ثبت کردند.
شاید کسی نداند شعار مرگ بر آمریکا از همان روز خونین 16 آذر سال 32 وارد ادبیات مردم ایران شد، واکنش مردم ایران به ظلم و ستم استکبار منحصر به 39 سال گذشته و وقوع انقلاب اسلامی نیست، بلکه ریشه تولد این شعار تاریخی را باید در 16 آذر 1332 جستجو کرد. روزی که دانشجویان دانشگاه تهران در اعتراض به نقش امریکایی ها در کودتای علیه دولت دکتر مصدق در 28 مرداد 1332، به بهانه ورود نیکسون به ایران دست به تجمع زدند و این اعتراض توسط نظامیان شاهنشاهی سرکوب شد.
 
وقتی یک از همکلاسی ها روایت می کند  مصطفی بزرگ نیا به ضرب سه گلوله از پای در آمد. شریعت رضوی که ابتدا هدف سرنیزه قرار گرفته به سختی مجروح شده بود، دوباره هدف گلوله قرار گرفت. ناصر قندچی حتی یک قدم هم به عقب برنداشته و در جای اولیه خود ایستاده بود یکی از جانبازان "دسته جانباز" با رگبار مسلسل سینه او را شکافت و او را شهید کرد، یعنی دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد.
البته پیش از این هم دانشجویان در صف اول مبارزه با رژیم خود فروخته پهلوی بودند اما این بار خون پاک و مقدسشان در محیط مقدس دانشگاه ریخته و برای همیشه فریاد آزادی خواهی و نپذیرفت حقارت سر دادند.
سالهاست که دانشجو بودن صرف پاس کردن چند واحد درسی در دانشگاه نیست این روزها دانشجو بودن یعنی عالم شدن زیر پرچم آزادی خواهی حتی اگر قرار باشد خون سرخ دانشجو در مسیر عدالت خواهی و عزت طلبی ریخته شود درست مانند سید محمد حسین علم الهدی وقتی پیکر پاکش کنار هم کلاسی هایش در کلاس خونین هویزه زیر شنی های تانک های رژیم بعث مظلومانه خورد شد و برای همیشه دانشگاه هویزه میعادگاه دانشجویان پیرو خط امام و رهبری برای همیشه تاریخ شد.
دانشجویان پیرو خط امام که دوست نداشتند هموطنانشان در هویزه زیر شکنجه های رژیم بعث عراق باشنداز دانشگاه های خود به سمت دانشگاه و سنگر هویزه رهسپار شدند و قطعات بدنشان چنان با خاک هویزه یکی شد که همانجا شد مزار پاک و مقدسشان؛  
شهید علم الهدی با حدود 70 نفر از دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد برای حفظ نظام و کشور خود در مقابل آتش سنگین دشمن مردانه ایستادگی کردند ولی به خاطر حجم زیاد آتش به شهادت رسیدند.
بقیه رزمندگانی که زنده مانده بودند در محاصره دشمن قرار میگیرند و دشمن با اسارت آنان دست و پایشان را می بنندند و ناجوانمردانه با تانک از روی بدنشان عبور می کنند که بدنشان زیر شنی های تانک له می شود و به شهادت می رسند.
در هویزه و در همه سنگرهای جبهه های ۸سال دفاع مقدس می توان سند دانشجو می میرد مرگی به رنگ شهادت اما ذلت نمی پذیرد را از نزدیک دید و به احترام مقام دانشجو برای ایستاد و با حیرت تمام زیبایی را از نزدیک مشاهده کرد.
آری  دانشجو می میرد اما وجبی ازخاک وطنش را به دست دشمنان نمی دهد، دانشجو می میرد اما اجازه نمی دهد تحریم باعث عقب ماندگی,کشورش شود شب و روز تلاش می کندتا به علوم نوین جهانی دست پیدا کند .
دانشجوی انقلابی می میرد اما اجازه نمی دهد مردمانش در فقر و کمبود امکانات زندگی کند و چند واحد عاشقی را در اردوهای جهادی پاس می کند وقتی که خب رسید سید محمد حسینی و شهید امین شیرازی در اردوهای جهادی دانشجویان کشور در حین عظیمت به منطقه محروم و دور افتاده ویژنان گیلانغرب بر اثر سانحه تصادف به شهادت رسید می فهمیم که دانشجو برای پاس کردن واحد های عاشقی تنها نیاز به صندلی ها دانشگاه ها ندارد برخی واحد ها را باید در سرزمین و در میان اساتید که شاید رنگ مکتب را نیز ندیده اند پاس کرد.  
اردوهای جهادی همان اردوهای بهشت گونه ای که حججی ها را تربیت کرد و خارج از مرزها فدایی حریم آل الله شد و محسن ماند و چشمانش، چشمانی که تا آخرین لحظه با نگاه مغرور خیره است به چشم‌های حقیرشاش دوخته.  
هنوز دانشجو همان دانشجوی دانشگاه تهران است که خونش به ناحق و مظلومانه قربانی بیگانگان شد هنوز دانشجو همان دانشجو است که لانه کثیف جاسوی را تسخیر کرد و شب  و روز اسناد لانه حاسوسی را که از بین رفته بود کنار هم گذاشت تا سندی باشد بر حقانیت راه دانشجو، هنوز دانشجو همان علم الهدی و یارانش در هویزه هستند، و هنوز دانشجو همان شهید حججی در اردو های جهادی است و هنوز دانشجو همان دانشحوی انقلابی است که از بسیاری از مسئولین در ولایت پذیر صدها قدم جلوتر است.  

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *